شعر تازه

و باز هم وسوسة سیب

در بهشتِ آسمانخراش ها هم

وسوسة ما همان وسوسة سيب بود

حوا دو دست داشت

و سيبی

بر شاخة دمِ دست

حالا دست های بسياری ست

و سيبی طلايی

بر شاخة دور از دست

گفتم

می توان نردبامی گذاشت و به بالا رفت

و يا کفشی بادپا پوشيد و

از سيب و آسمانخراش و بهشت و خدا

به بيرون جست

مادر گفت

حالا که پس از اين همه دوری

به دامانِ باری دست يافته ايم

مصلحت نيست

که ديگربار

دچارِ وسوسة سيب شويم

3 دسامبر 2001

بازگشت