شعر تازه |
|
تا امروان ا ا و خاک خاکِ ترِ چشم و سبزِ کم و کمِ سبز جايی و در روايتِ ساکن
آيين مردگان ، که بيايی و پنجه روی خاک عموهايت بگذاری تاريخِ مرگ را بنويسی
آن عنکبوت پيرِ گوشة ايوان که خانه يی به قدرِ وزنِ خودش ساخته است وان پير دختری که در کفنِ خويش می رود و خاکِ مردگان را پس می زند
تا امروان که راهِ درازی نيست و شب هنوز شب است ____________________________ * امروان زادگاه پدرم در حاشیهء کویر – نزدیکی دامغان
|