شعر تازه

در آن بعد از طهر حنایی

صبح را در گلویِ ترِ ماهی سرکردم

و در شکمش پير شدم

عصايی يافتم

که استخوانِ ساقِ پدر بود

شما کجا بودید خواهرکانم؟

بايد بر جاجیم ایوان

به پشتی ها تکيه می داديم

و از همسايه هايی صحبت می کرديم

که مثلِ ما خوشبخت بودند

مادر چای را دم کرده بود

و درخزةآکفاريوم

به جستجوی دهان ماهی بود

در آن بعد از ظهرِ حنایی

که به غلغلِ سماور گوش می داد

و فکر می کرد

که ديگر بايد پيدامان بشود

بازگشت