شعر تازه

بر علف های کناره

تا سنگ صبوری کند، سفر به دير می انجامد

آب چکه چکه می نگرد درما

و باران بر علفهای کناره می بارد

ما پير می شويم و نمی باريم

ملوانانِ ديروزی

شفاف ترين آفتابگردان ها را در عرشه های آفتابی نشاندند

همسفرِ اردیبهشتی ام می گويد : ويرانی در آغاز است

هنگام که پارو می زنی

و از اسکله فاصله می گيری

می دانم ماهی های زير اسکله هم پير می شوند

خوشا به حال آنها

که پير می شوند و نمی دانند

هنوز پله يی تا ابديت راه است

پرچم ها را از پشت بام ها برداريم

تا خدا آفتابی شود

بازگشت